ส่งงานทาง net เสร็จแล้ว...

 

เดี๋ญวว่าจะไปนอนดีกว่า...พรุ่งนี้มีแผนการว่าทำงานเสร็จจะไปวิ่งต๊อกต๋อยด้วยนะ 55

และต่อด้วย เนื้อย่าง ตรงแถวบ้านที่เปิดใหม่ หรือว่าไป grey hound ดีหว่า..มีคนชอบทานอยู่ด้วยจิ อิอิ..

 

ว่าแต่ยังไม่ทันสิ่งก็คิดถึงเรื่องกินซะล่ะ ว๊า...แล้วจะผอมมั๊ยเนี่ย ??...ลุงคนนั้นน่ะ 5555

 

เอางี๊ ....กินไป วิ่งไป ก็คงจะผอมได้ซักวัน แต่ของเราขอแค่มีแรงไปปีนยอดดอยภูกระดึงแค่นั้นพอ

 

ก็เมื่อวานแค่เดินจาก แถวplatinum กลับรถไฟฟ้า ตื่นมาวันนี้ ขาลากเชียวอ่ะ ก็ว่าเมื่อยอะไร

ที่แท้เพราะเดินนั่นเอง...ไม่ถึงโลก็เดี้ยงซะแว้ว...อนาคตมีหวัง ร่วงงงงแน่....

 

.......................

 

เสาร์นี้ต้องไปงานแต่งงานเพื่อนอีกแล้วง่ะ

ง่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

ไม่มีชุดอ่ะ พรุ่งนี้นอ้งนุ่น (เลขา ผอ. ) จะเอาชุดมาให้ยืม ไม่รู้จะใส่ได้ป่าวเนอะ

แต่ถ้าไม่ได้ก็ชุดเก่าก็คงจะไม่เป็นไร เรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหาหนัก

เพราะเรื่องที่หนักว่าก็คือ

.....

........

 

ตอนนี้ สิวขึ้นเต็มหน้าผากเลยอ่ะ แถมสำคัญว่าขึ้นตรงกลางเลยนะ...คงจะงามมาก เม็ดก็เบิ้มๆด้วยอีกตะหาก

เอ่อ....ขึ้นมาไม่รู้จักเวลาร่ำเวลาเลย ไอ้สิวบ้าเนี่ย!!!....

 

ไปอาบน้ำนอนดีกว่า เผื่อสิวหาย (หวังลมๆแล้วๆอีกละตรู)

 

 

 

 

 

แฮ่ๆๆๆ....ดีใจจัง ที่ได้กลับมาสู่โลกแห่ง space อีกครั้งหนึ่ง แบบว่า หายไปนาน..นานจน เริ่มขี้เกียจมา up blog เหมือนกัน

แต่..อย่างว่า อดใจไม่ไหว ก็ต้องกลับมาเขียนจนได้เน้อ....

 

หายไปนานมีเรื่องมาโม้ มาเล่าเยอะมาก เพราะว่าทำอะไรๆไปเยอะมากมายเหมือนกัน

 

แต่.....

 

ด้วยความที่เป็นอิ่มจัง...อิ่มจังตัวจิง ความจำสั้นอ่ะ..!!...อย่างที่รู้ๆกันก็ชอบมาเรียกเราว่าปลาทองทำไมล่ะเนี่ย..???

เรื่องมันเยอะจนจำไม่ได้แล้วล่ะมั๊งเนี่ย  แต่ถ้าให้เล่าก็คงจะนึกออกบ้างแต่ว่า มันคงจะอ่านกันได้ประติดประต่อน่าดูเลยนะเนี่ย (ประชดตัวเองซ๊างั้นตรู)

 

แบบว่า เนื่องด้วยสาเหตุที่ข้าพเจ้าหายตัวไป มีมาจาก ปัจจัยหลัก และปัจจัยรอง 2 สถานด้วยกัน ก้อย่างที่รู้ๆ

แต่ก็จะบอกอีกที เผื่อ พรรคพวกปลาทองของเรา อิอิ (ไม่ยอมเป็นปลาทองคนเดียวร๊อก...55)

 

ก็ปัจจัยหลัก มาจาก ที่บอกในblog ครั้งสุดท้ายไง .....

ว่าเหมือนจะไม่สบาย ที่ไปหาคุณหมอมาน่ะค่ะและก็จิงตามคาด

แบบว่ายาคุณหมอไม่ได้ช่วยอะไร -- อารมณ์คล้ายเพลง ของนัท มีเรีย ที่บอกว่า รักไม่ช่วยอะไร เลยเนอะ

ก็แหม..ถ้าช่วยแล้วคงทำให้เราไม่ต้องไข้ขึ้นเกือบ 40 หรอกน่ะ แบบว่า วันนั้น ตื่นมาตอนเช้าก็อาการไม่ดีมากแล้วล่ะแต่ก็ยังฝืนไปทำงาน เดี๋ยวหัวหน้าว่าจะอู้เอาไม่งามๆๆ

แล้ว...เกือบเที่ยงชักจะไม่ไหว ด้วยความรู้สึกตั้งแต่เช้าแล้วล่ะว่า มันหนาวอะไรอย่างงี๊ นั่งทำงานตัวก็สั่นง่กๆไป ฝืนมันเข้าไป แต่ก็กินยานะ ก็ยังไม่หาย จนกลับมาถึงบ้านตอนเย็น เดินเป็นร่างไร้วิญญาณเลยชั้น (งานนี้มีเสี่ยเป็นผู้ร่วมเห็นในเหตุการณ์ และให้การช่วยเหลือ ไม่ได้เสี่ยเราคงตายแน่ๆๆ--ขอบคุณนะค่า.. )

 

กลับห้องมาห่มผ้านอนทั้งสูทยังงั้น ยังจะหนาวเลยคิดดู...

 ลำบากยุ้ยก่ะหยุ่มที่นัดกันทานข้าว เลยกลายเป็นว่านัดมาเยี่ยมไข้เราซะงั้น ฮือๆๆ อดเที่ยวอีกละ....

 

ไม่เข้าใจ ??.....  ว่าทำไมปีนี้ป่วยบ่อยมาก เราเป็นไข้อย่างนี้ 3 ครั้งแล้วอ่ะ ไข้สูงเกือบ 40 อย่างนี้ตลอด รู้สึกว่าสุขภาพเริ่มย่ำแย่

...แงๆๆ แล้ว วันหยุดรัฐธรรมนูญจะเดินขึ้นภูกระดึงไหวมั๊ยเนี่ยชั้น????...แต่ไม่เป็นไรสู้ตายไว้ก่อน...

 

หลังจากหายไข้ก็ต้องรีบจรลีไปงานแต่งงานเพื่อนรัก นามว่า โน๊ต บราลี ที่ชิงเพื่อนๆแต่งงานตามดาว-ดาววรรณ ไปแล้ว ทิ้งให้เพื่อนๆมองตาอะห้อยๆ แถมแต่งไม่ธรรมดา ถึงระดับดาราเทวี งานนี้ นอกจากเจ้าบ่าวเจ้าสาวจะหล่อจะสวยแล้ว  สถานที่ก็ขลังซะไม่มี เหมือนวัดน้อยๆดีๆนี่เอง...งามมากๆ แถมไปช่วงเทศกาลลอยกระทงอีก เห็นเค้าปล่อยโคมก็ romance ไปอีกแบบเนอะ  ผิดแต่ว่า....ไม่ได้ควงใครไปงานอีกแล้วน่ะ....อืมม...ไม่ใช่อีกแล้วสิ...ไม่เคยควงใครไปงานเลยสักครั้งตะหาก...เศร้ามั๊ยอ่า...???

 

............................................................

 

เสร็จจากงานโน๊ตที่ดาราเทวี ก็เป็นงานลอยกระทงในวันถัดไป ขอบอกว่าปีนี้เรากลับบ้านได้ปล่อยโคมก่ะที่บ้านตั้ง 3 โคมแน่ะ แอบเล่น ดอกไม้ไฟด้วยน๊า..เล่นก่ะพ่ออ่ะ ขำดี..อิอิ

พ่อเราเล่นเหมือนเด็กเลย ติดใจ อีกวันซื้อมาเล่นอีก ส่วนแม่ก็ถ่ายรูปเอาๆๆๆ...คิดไว้ว่าซักวันต้องหากล้องใหม่(ที่ดีกว่าเดิมให้แม่ให้ได้) เพราะแม่เราชอบถ่ายรูปจิงๆ..ดูแม่มีความสุขเราก็สุขใจเน้อ...(แต่..ตอนนี้ยังไม่มีเงินเลยอ่ะ สรุป แม่ใช้ของเก่าไปก่อนเด้อ แฮ่ๆๆ)

 

กลับบ้านคราวนี้  ไม่ค่อยเหมือนทุกที เพราะว่าหอบงานกลับมาทำด้วยล่ะ....

อื่ม....ก็นี่ไงปัจจัยรองแกมหลัก...ก็เพราะได้งานมา...และด้วยเวลามันบีบมั่กๆ แถมยากแถมเยอะ ถ้าไม่เอากลับมาคงทำให้ไม่ทัน เด๋วเค้าไม่ให้งานอีก (ก็ลาพักร้อน 1 อาทิตย์อ่ะ)

งานนี้เลยต้องขยัน เพื่อรอโอกาสงานหน้าว่าจะลอยมาเขกหัวดังโป๊กอีกที...

 

แต่ตอนนี้มีแว่วๆมาแล้ว ว่าคงจะได้งานที่น่าสนใจไม่น้อย เย่ๆๆๆ อยากทำจังๆๆๆ....

 

ทำแล้วมีอะไรต่อเนื่องก็ค่อยมีกำลังใจหน่อยเน้อ....

 

..........................................................

 

(อยากบอกว่าขางบนเขียนไว้นานมากแล้วเป็น draft เก่า ที่เขียนไม่จบ)

 

วันนี้ว่างจากทำงาน รอกลับบ้าน (รอเพื่อนอ่ะนะ ) เลยกลับมาเขียน space ให้จบต่อดีกว่า....

 

จากข้างบน บอกว่าป่วย แล้ว...และก็หายดีแล้ว....

 

ตอนนี้...

ไม่ใช่อ่ะ เรากลับมาป่วยอีกแล้ว คราวนี้ บ้านหมุนติ้วๆ เลยแม้แต่ตอนนี้ก็เถอะ นั่งทำงาน ก็ยังมึนๆ ไปหาคุณหมอที่แบงค์ บอกว่าเรา น้ำมนหูไม่เท่ากัน

จึ๊ย!!..เป็นโรคคนแก่ซะแล้ว  อยู่ดีๆมันเป็นได้ไงหว่า

 

คุณหมอก็ให้ความรู้มันอย่างดีว่า ไม่ได้เกี่ยวก่ะแก่หรือไม่แก่ มันเกิดได้ทุกคนน่ะแหล่ะ แล้วส่วนนี้มันเกี่ยวก่ะการทรงตัว เลยไม่แปลกที่เราจะมึนและโหวงๆๆบ้าง

แต่เราก็เป็นไม่เยอะ เท่าก่ะคนอืนๆ เรายังมาทำงานได้ และก็นั่ง up blog อยู่นี่ไง เพราะฉะนั้น ไม่ต้องเป็นห่วงกันมากนะจ๊ะ

 

มานั่งนึกๆดุแล้ว...นี่จะสิ้นปี เราป่วยแบบว่าไม่บันยะบันยัง จิงๆเลยนะเนี่ย ปีนี้เป็นไร ป่วยเอาๆๆๆ...สงสัยต้องไปออกกำลังกาย ยิ่งอาทิตย์หน้าก็จะขึ้นภูอีกแล้ว

มาเวียนหัวตาลายอย่างนี้ จะไหวมั๊ยเนี่ย หรือว่า เราแก่ของจิง จิงๆๆ...คุณหมอมีการย่ำก่อนออกจากห้องตรวจว่า อย่านึกว่าอายุน้อยแล้วอยากทำไรก็ทำ ต้องดูสุขภาพด้วย

อืม..นั่นสิ แก่ไปเยอะเลยนะเราเนี่ย..เฮ่อ...กลุ้ม อย่างที่เค้าว่าจิงๆ การไม่มีโรคเป็นลาภอันประเสริฐ!!!

 

..........

 

วันนี้เข้ามาทำงานที่ออฟิศ หญิงเพื่อนร่วมทีม เพิ่งกลับจากพืชสวนโลกมา และก็อ่างขาง...เห็นแล้วอยากไปอ่างขางขึ้นมาถนัดใจ ทั้งๆที่เป็นบ้านเกิดเมืองนอนแต่กลับรู้สึกว่าไม่คุ้นเคย

จนคนแถวนี้เค้าสงสัยว่าใช่คน เชียงใหม่ตัวจิง หรือว่าปลอมตัวมากันแน่...อู้เมืองก็บ่จ้าง กินของเผ็ดก็ไม่ได้ แถมหน้าตาก็ inter ( แฮ่ๆๆ..อันหลังต่อเอาเองอ่ะนะ)

 

ก็แบบว่าเสด็จแม่ ก่ะเสด็จพ่อ เลี่ยงข้าพเจ้ามาอย่างนี้นี่นา (และไม่แสวงหาความรู้ใส่หัวเองอีกเน้อ) ก็เลยอู้กำเองแบบใครได้ยินก็ต้องหัวเราะ อายจิงๆ

แล้วจะใหพูดเป็นได้ไงเนี่ย เอาภาษาญี่ปุ่นยังจะง่ายซะกว่าอีก...ไฮ้ ไฮ้!!

 

ไม่พูดพร่ำทำเพลงดีกว่า...อ้อเกือบลืมบอกไปว่ากลับเชียงใหม่คราวนี้ไปยืดผมมาแล้วล่ะน๊ะ

เพราะฉะนั้น เพื่อนก็จะไม่เจอสภาพเราแบบหัวฟูอีกต่อไป จะเจอแต่สาวผมยาวสลวย(แถมแตกปลาย) อิอิ...ก้ผมเสียอ่ะ เซ็ง

นั่นแหล่ะ ยืดแล้วผมดูยาวขึ้นมาเชียว แต่ในใจก็แอบคิดถึงหยักๆ อยู่ ไว้เบื่อเมื่อไหร่ค่อยไปทำใหม่เนอะ..

แต่ทำบ่อยๆก็สงสารผมมัน แถมที่สำคัญ การไปยืดผมเป็นอะไรที่ทรมานข้าน้อยยิ่งนัก

ทั้งวันก่ะการยืดผม ข้าวปลาไม่ได้กิน ผู้หญิงนี่จิงๆเลยนะ...เรื่องสวยงามแค่ไหนก็ทนได้เนอะ ให้รอ ให้นานแค่ไหนไม่มีบ่น แต่ก่ะรออะไรแค่นิดหน่อย 2-3 นาที บางทีก็จะอกแตกตาย

อย่างว่า ความงามไม่เข้าใครออกใคร (แต่เราบ่นไปเรียบร้อย)