แบบว่างานด่วน..ด่วนมากกกก ถึง มากที่สุดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด...

 

จู่ๆๆ..หัวหน้าก็มาป่วย พรุ่งนี้ต้อง present งาน...แล้วใครจะทำอ่ะ...

 

มารู้ตัวตอน 4 ทุ่มแบบว่าส่ง sos มา..โหยๆๆๆๆ....ถ้าหลับไปแล้วไม่รู้เรื่องนี่....

 

ไม่อยากจะคิดเลยว่าพรุ่งนี้จะเอาหัวไปไว้ไหน..โชคดีนะ...ที่ยังไม่หลับอ่ะ

 

เลยเป็นผลให้ไม่ได้หลับไม่ได้นอน...ทำ present งานแค่ 15 แผ่น แต่เล่นบรรจงซะไม่ได้นอนทั้งคืน...

 

ง่ะๆๆๆๆ....คิดว่าจะไม่นอนแล้วเพราะ 6 โมงเช้าแล้วอ่ะ คงไปอาบน้ำ แต่งตัวเลยละกัน...

 

แล้วค่อยกลับมานอนช่วงสายๆ..ถ้ามีบุญได้แวบนะ  เพราะต้องออกมาทำ project ข้างนอกอ่ะ หุหุหุ...

 

งานเยอะ ทำไม่ทันแล้วเนี่ย!!!....เสีย feel (ยืมศัพท์เพื่อนเมลมาใช้หน่อยนะ 555)

 

เสีย feel.....

 

 

 

 

 

 

1.  ประชุมตอนช่วงเช้าผ่านไปได้ด้วยดี และเร็วกว่าเวลาที่กำหนด ทั้งยังไม่ต้องใช้หัวอะไรมาก เพราะอะไรๆก็ผ่านไปหมด

 

2.  เหวินมาทานข้าวเที่ยงด้วย แวะมาหาที่ bank เพราะว่าทำงาน site แถวนี้ เลยลองโทรเข้ามาและก็รับพอดU ...หลังจากที่ถูกประณามว่ายังมีชีวิตอีกหรือเนี่ย  เนื่องจากเหวินชอบโทรมาตอนเราไม่รับนี่นา...ฮา

 

3.  ช่วงเย็นก้ได้เจอเพื่อนรักอีกคนที่ไม่ได้เจอนานแต่ก็ต่อกันติด  คุยกันไปมา ได้ความว่าไม่เจอกันมา 5 ปี ได้...ไม่อยากจะเชื่อ....เพื่อนเมล คนนี้เป็น ศิลปิน แมงมุมขยุ้ม rock ตัวจิงเสียงจิง...อยากบอกว่าดีใจมากที่ได้เจอนะ

 

4.  อันนี้ไม่ค่อยจะมีสาระเท่าไร่อ่า...แบบว่า...ทา eye liner เป็นแล้ว หลงจากเคยงมโข่งมานาน ซื้อมาทั้งของ fasio และก็ kate แต่ไม่ได้ใช้ซักกะอัน  วันก่อนได้แรงบันดาลใจมาจากน้องหญิง ที่บอกเคล็ดลับว่าเขียนยังไงมันถึงจะไม่ลำบาก เลยลองทำดู...ก็ไม่ยากเท่าไรแฮะ...เย่ๆๆ มีของเล่น เพิ่มอีก 1 ชิ้นแล้ว....

 

5.  วันนี้ได้ข้อสรุปกับทีมว่า พรุ่งนี้จะ meeting กันที่แบงค์ข้างบ้าน...เย่!!!...มันก็หมายความว่า ตื่นสายได้ และก็ไม่ต้องเสียค่าเดินทางไงล่า.....ชอบมั่กๆๆๆ

 

 

เห็นป่าว..นับข้อดีได้ 5 ข้อแล้ว  .... จะไม่เป็นวันที่ดีได้ยังไงเนอะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  There is a bridge connecting Heaven and Earth.
It is called the Rainbow Bridge because of its many colors.
Just this side of the Rainbow Bridge,
there is a land of meadows, hills and valleys with lush green grass.
When a beloved pet dies, the pet goes to this place.
There is always food and water and warm Spring weather.
Those old and frail animals are young again.
Those who have been maimed are made whole again.
They play all day with each other.
Some of them here by the Bridge are different.
These pets were beaten, starved, tortured, and unloved.
They watch wistfully as their friends leave one by one,
to cross the bridge with their special person.
For them there is no one, no special one.
Their time on earth did not give them one.
But one day, as they run and play,
they notice someone standing by the road to the bridge.
This person wistfully watches the reunions of friends,
for during life, this person had no pet.
This person was beaten, starved, tortured, and unloved.
Standing there alone, one of the unloved pets approaches,
curious as to why this one is alone.
And as the unloved pet and the unloved person get nearer to each other,
a miracle occurs,
for these are the ones who were meant to be together,
the special person and the beloved pet
who never had the chance to meet while on Earth.
Finally, now, at the edge of the Rainbow Bridge,
their souls meet, the pain and the sorrow disappears,
and two friends are together.
They cross the Rainbow Bridge together, never again to be separated.
 

 

 

 

               วันนี้เป้นอีกจันทร์ที่ไม่ได้ใส่เสื้อเหลืองแบบที่ตั้งใจจะใส่ซักก่ะที  ก็ที่ซื้อมาเมื่อคราวนู้น ตัวมันใหญ่อ่ะ ฝากเค้าซื้อ ขนาดเป็น size s นะเนี่ย...ก็เลยไม่ใส่ ใส่อะไรที่เป็นสีเหลืองไปทำงานทุกวันจันทร์แทน....

 

               ตอนนี้ก็สำรวจตลาดไปเรื่อยน่ะแหล่ะว่าเมื่อไหร่ราคามันลด ก็มันยังตัวละ 300-400 อยู่น่ะ .......ยังทำใจบ่ด้ายยยยยยยยยยยย...ถูกเค้าแซวว่าจะใส่ปีหน้าเหรอน้อง 5555....นั่นน่ะสิ  ก็ไม่รู้อ่ะ ก็รีบลดลงมาให้ถูกกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไงล่ะคะ...แหม...ตัวละไม่เท่าไหร่เองอย่ามาโก่งกันซะแพงสิ...แต่แว่วๆมาว่าน่าจะได้เร็วๆนี้เพราะเริ่มเห็นแถวบ้านราคาเริ่มจะ down บ้างแล้ว หลังจากวันอาทิตย์เห็น 320 บาท วันนี้ขากลับบ้านเห็นเหลือ 300 บาท...555....อีกหน่อยๆๆๆ ไม่แน่สิ้นอาทิตย์นี้อาจจะเหลือ 250 อย่างที่ตั้งใจไว้ก้ได้เนอะ...แง่ะๆๆ อย่ามาว่าเรางกนา....

 

ช่วงนี้ทำไรต้องประหยัดตามพระราชดำรัส ของในหลวงม่าน ว่าให้อยู่อย่างพอเพียง...

 

 

สำหรับวันนี้

พอเพียงข้อที่...

 

1.  วันนี้เดินไปทำงาน (taxi ไม่ได้แอ้มชั้นหรอก วันนี้.ทำงานแบงค์ข้างบ้านย่ะ .)

2.  กินข้าวเย็นจาน 25 บาท (พี่เอ็มออกให้ด้วย อิอิ)

3.  ห้องยังไม่ได้เปิดแอร์ เพราะว่าอากาศชักจะเย็น...อีกอย่างแถวนี้แอร์กี่ก็เยอะแย้ว ...แง่วๆๆๆ

4.  ยังไม่ได้อาบน้ำ (จะประหยัดน้ำน่ะ....แต่ คงไม่ดีม๊างงง...เอิ๊ก)

 

พอเพียงสำหรับวันพรุ่งนี้

 

1. จะตื่นเช้าไปทำงานขึ้นรถตู้ จะได้ไม่ต้องเสียค่า taxi(รถตู้ 30 บาท taxi 160บาท)

2. จะ......จะตั้งใจทำงาน (ข้อนี้ไม่เกี่ยวนี่นา...)

...หมดละ...

 

ป.ล. หลังจากสำนึกได้ คิดว่าพอเพียงข้อที่ 4 คงทำไม่ได้ เดี๋ยวชาวบ้านจะไม่คบ....งั้นไม่ทำก็ด้ายยยยยยยยยย

 

ป.ล. อีกครั้ง...ได้กินขนมชูครืมแล้ว..beard papa's อร่อยดีเหมือนกันแต่แพงเกินไปสำหรับขนมแบบนี้ ชิ้นละตั้ง 45 บาทนะเนี่ย...แล้วใครจะได้กินกันบ่อยๆละ...แพงเกินอ่ะ..แต่อยากหม่ำอีกจังวุ้ย!!!

 

 

 

 

 

 

เด๋วจะไปอาบน้ำ

หลังจากตื่นมาพบว่า ฝนตกจั๊กๆอีกแล้ว...เกลียดหน้าฝนจังเลยวุ้ย

มันแฉะ มันเศร้า มันเหงา...

 

ตอนนี้เราพบคำตอบอย่างหนึ่งว่าถ้าอยากหนีฝน หรือภาวะที่ในตกแล้วรู้สึกหดหู่

ควรจะไปหมกตัวอยู่ในห้างซะ  เพราะห้างจะทำให้เราไม่รู้เรื่องโลกภายนอก ถึงฟ้าจะร้อง แผ่นดินจะแตก เราก็จะยังไม่รู้

 

รู้หลังจากออกห้างมานะแหล่ะว่าอ้าวในตกหนักเหรอเนี่ย.....เยี่ยมมั๊ยล่ะ!!!

 

.................................................

 

นี่ๆๆๆ ใครได้ฟัง be my guest ของนายกอล์ฟ ตะลาล้ายัง...เพราะดีเหมือนกันเน้อ

เพราะหลายๆ เพลงเลยอ่ะ.....ไปหามาฟังซะนะ

 

.................................

 

เมื่อวาน เมื่อคืน ถูกอาจารย์ joke เลคเชอร์ ปาไปซะชั่วโมงครึ่ง

อาจารย์ joke ณ.ลำปางให้แง่คิดดีๆหลายๆอย่าง ขอบคุณมากนะฮับ

เราเขียนไว้เรียบร้อยพร้อม ขีดเส้นใต้สีแดง 2 เส้นกำกับด้วย เหมือนสมัยเด็ก 5555....(เชื่อป่าว)...

คนทำงานเยอะ ก็คิดไรเยอะไปตามกัน ส่วนไอ้เราประสบการณ์น้อยก็คิดน้อย ไว้ไง จารย์ อย่าลืมโทรมาอีกนะ อิอิ...

 

ป.ล. joke แกคือคนเขียนหนังสือ man form mars women from venus อ๊ะป่าวเนี่ย!!..ฮึ

 

...................................

 

ลืมเล่าไป...

 

เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา ช่วงที่กำลังเดินทางไปรถไฟฟ้า เวลาประมาณ 10 โมง

เราก็เดินก๊อกแก๊ก ไปก่ะพี่เอ็ม ซักพักก็มีคุณลุงเข้ามาถามว่าไปราชเทวีไปทางไหน

ดูจากลักษณะคุณลุงแล้วเนี่ย...ดำๆ ผอม..กร้านๆ..ต้องไม่ใช่คนกรุงอยู่แล้ว และลุงก็บอกว่าเนี่ยลุงมากจากสุโขทัย มาตามหาลูกตามที่อยู่นี้ ... แล้วแกก็กางกระดาษแผ่นประมาณฝ่ามือ ยับๆให้ดู...

 

พี่เอ็มบอกว่าให้ลุงขึ้นรถไฟฟ้าไปลงราชเทวีก็ถึงแล้ว...แล้วลุงก็ทำหน้างงๆ...เดินจากไป

เราก็เลยเดินไปตามลุงบอกว่าไปรถไฟฟ้าสิคะ เร็วดี ...ลุงบอกว่าไม่เป็นไร ลุงจะเดินไป...

เดินไป!!!....อึ้งครับอึ้ง...มันไกลมากเลยนะลุง  ลุงบอกว่าไม่เป็นไรหรอก นี่ลุงก็เดินมาจากแยกลาดพน้ามาก่อนจะมาถึงนี่........โหเราเหวอไปเลย แล้วลุงก็เดินต่อไป เราก็บอกว่างั้นเดี๋ยวไปรถไฟฟ้ากันหนูจะไปทางนั้นพอดี เดี่ยวพาไปค่ะ....ลุงก็ยังดื้อดึงไม่ยอมไปอีก...ลุงให้เหตุที่เราฟังแล้วอึ้ง...ลุงไม่มีเงิน....เราอาสาจะออกให้ลุงก็ไม่เอาและก้เดินไป

 

เราเลยเลิกตื้อลุง เดินกลับมาก่ะพี่เอ็มและมาดูราคาบัตรรถไฟฟ้า ว่าถ้าจะเดินจะนั่งจากอารีย์ไปราชเทวีมันเท่าไหร่กันนะ....20 บาท....20 บาทของลุบมีค่ามาก ไม่เมือนกับพวกเรากินโออิชิก็ 20 บาทแล้ว คิดแล้วหดหู่....

 

ระหว่างนั้นที่จะกดเอาบัตร เหลือบไปมองขางหลังยังเห็นคุณลุง ยืนด้วยความงงๆก่ะชีวิตอยู่ดี...พลันพี่เอ็มนึกขึ้นได้ว่า เราสองคนยังไม่ได้ตอบคำถามลุงเลยนะว่าราชเทวีไปทางไหน...เราเลย เดินแกมวิ่งไปหาลุงที่กำลังอดินลงบันไดรถไฟฟ้าอีกฝั่งน่ะ  เข้าไปหาลุงอีกครั้งพร้อมบอกว่ามันไกลจิงๆนะคะ ไปขึ้นรถไฟฟ้าด้วยกันดีกว่า.....ลุงตอบว่า...ลุงไม่กล้าขึ้น...ลุงจะเดิน เดินไปด้วยเงิน 3 บาทอะไรเนี่ยแหล่ะ (สงสัยลุงอาจจะขึ้นรถเมล์ด้วยม๊าง...งง)

 

จำใจ...ไม่ฝืนใจลุงต่อไป...เราเลยล้มเลิกความพยายาม ตื้อลุงแล้วก็ได้....เลยจำต้องปล่อยลุงแกไป แล้วเราก็ขึ้นรถไฟฟ้าไปก่ะพี่เอ็ม 2 คน--โดยไม่มีลุง  ...เป็นอันว่าปฎิบัติการไม่สำเร็จ....

 

แต่อย่างน้อย ลุงเค้าก็ให้แง่คิดก่ะเรา

1.  ลุงมาถามทาง ไม่ได้มาขอเงิน...คนเราก็มีศักดิ์ศีรีนะโว้ย!!!

2.  เงิน 20 บาท มีค่ากับคนบางคนมาก ในขณะที่บางคนแทบไม่มีค่าเลย....ฉะนั้นเวลาจะทำไรต้องนึกถึงลุง 20 บาทไว้

3.  ยังคิดไม่ออกอ่ะ....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

รู้สึกว่าทำไมหน้ามันแฉะๆอ่ะ...จับๆดู อุ๊ย!!!...มีน้ำตาด้วย เราร้องไห้นี่นา...

 

จำได้ว่าก่อนจะตื่นฝันแหล่ะ และก็ร้องไห้ด้วย..แต่เราไม่ได้ร้องไห้เฉพาะในฝันเหรอนี่ 

 

...ก็น้ำตามันเปียกบนใบหน้าเป็นหลักฐาน

 

ไม่อยากจะคิดไรมาก....เพราะมันก็เป็นแค่ความฝัน (ถึแม้จะ base on จากความเป็นจิงก็ตามเหอะ)...

 

หันไปดูนาฬิกาดีกว่าว่ากี่โมงแล้วเนี่ย...ดูนาฬิกาข้อมือที่เมื่อคืนไม่ได้ถอดไว้  เพราะ..............

 

 

 

จำได้ว่ากลับมาจากข้างนอกง่วงมาก ฟุบตัวลงนอน!!!...ง่ะๆๆๆ...ก็แปลว่าไม่ได้อาบน้ำอ่ะดิ อิอิ...

 

 

 

นาฬิกาข้อมือ บอกวเวลา 8 โมงเช้า...

 

ในใจคิดว่าเพิ่ง 8 โมงเองเหรอ ยังเช้าอยู่เลยไม่เหมาะก่ะวันเสาร์ทีต้องหยุดพักผ่อนให้สมกับเป็นวันหยุด

 

เลยนอนหลับปาเข้าไปตื่นอีกที 11.30 น.  จนออกห้องมา ใครๆเค้าก็เตรียมตัวไปข้างนอกกันหมดแล้วง่ะ

 

แผนการวันนี้ที่จะว่าไปดอนหลายเลยไม่ได้ไป...ว่าแต่ยังไม่ได้โทรหาพี่เอกเลยง่ะ เนื่องจากเมื่อคืนฟุบสนิท..คร่อกๆๆๆ

 

เลยคงต้องไปหาไรทานแถวบ้านแล้วล่ะ...ถ้าอารมณ์ดีก็คงได้ทำงาน

 

ถ้าอารมณ์ขี้เกียก็คงจะได้ดู million dollar baby..ที่อยากดูตั้งนานเพิ่งจะได้ดู

 

 

 

..........weekend นี้ไม่ไปไหนก็คงจะดี  รู้สึกว่าปี๊ป่อมาก..กระเป๋าตังค์มันแฟ่บสุดๆอ่ะ...........จนสุดขีดดดดดดด

 

 

 

ไปละไปอาบน้ำดีกว่า

 

อ้อ...ตอนนี้กะลังอ่านนิยายเรื่องใหม่  ไม่ค่อยมันส์เลย  เล่มนี้จะไม่แนะนำดีกว่าเนอะ

 

 

 

 

 

เหมือนจะมีเรื่องมาเม้าท์หลายเรื่อง ไม่รู้จะเริ่มที่เรื่องไหนก่อนดี

 

เอาเป็นว่าเรื่องเที่ยวเล่นละกัน

 

แบบว่า วันนี้ไปทำงานที่สีลมมา  บ่ายๆเลยไปทานข้าวที่ซอยละลายทรัพย์ แต่ก็ไม่สามารถละลายทรัพย์เราไปได้ 5555

ก็เราไม่มีให้ละลายแล้วนี่...

อยากบอกว่า เค้าขายภาพในหลวงกันยกใหญ่เลย  ที่สำคัญมีภาพ กษัตริย์ภูฐานด้วยนะ...ทรงน่ารักมาก

เพื่อนเราบอกว่าท่าน " ทรงพระฮิตมาก!!!"...ขำเนอะ แต่ก็ฮิตจิงๆน่ะแหล่ะ

 

แต่เรายังไม่ได้ซื้อ คาดว่าพรุ่งนี้(ต้องไปอีก) เลยซื้อพรุ่งนี้ดีกว่า จะด้ไม่ยับ เพราะว่าอีกไม่กี่อาทิตย์เราก็จะกลับเชียงใหม่บ้านเฮา เป็นวันเกิดปู่เรานั่นเอง...เลยก่ะว่าจะเอาไปฝาก คุณปู่ คุณย่าที่เชียงใหม่....ท่านคงจะชอบน่าดู

 

................................................

 

ส่วนพรุ่งนี้หลังจากทำงานเสร็จ มีนัดไปโยนโบ ..ไม่ใช่สิ เค้าเรียกว่า มีภาระกิจต้องไปโยนโบตะหาก

เพราะว่าทางฝ่ายเรา inter-trade จัดกิจกรรมให้กับลูกค้า ปูนซิเมนต์ไทย โดยทำการแข่งขันโยนโบลิ่ง ซึ่งให้พนักงาน kbank ก่ะปูนมาคละทีมกันแล้วก็แข่ง...

 

ด้วยความที่หน้าตาไม่เข้าพวก (หน้าตาละอ่อน 555) เลยถูกเป็นผู้ต้องสงสัยว่าต้องเล่นโบได้ดี ไม่ทำให้เสียหน้าแน่ๆ เราเลยเป็น 1 ในตัวแทน kbank ที่ต้องไปโยนก่ะพี่ๆน้องๆที่ปูน ...พร้อมกับเพื่อนๆที่โดนชะตากรรมก่ะเราอีกหลายคน...งานนี้ไม่สนคะแนน แต่สนคนมาร่วมงาน  มีลุ้นว่าเด็กปูน จะหล่อมั๊ยน๊อ........สาธุๆๆๆๆ ...เพี้ยง!!! (คนเล่นของของจิง 555)

 

งานนี้พี่ต้อยติ่งผู้จัดงาน จัดซะทีเริ่ดหรูตามสไตล์เจ๊แก..และงบของฝ่าย...

ทำให้เราได้บารมีได้ไปเหยียบโบของพารากอน....ต้องไปดูพรุ่งนี้ว่าจะเล่นได้ดีกว่าเลนที่อื่นแค่ไหน แต่อย่างน้อยรองเท้าก็คงจะใหม่ที่สุดแล้วเนอะ .....เน่าๆไม่เอานา...มันเหม็น!!!

 

..................................................

 

เล่าเรื่องเที่ยวเล่นของวันนี้และพรุ่งนี้ไปแล้ว..

ขอแอบอนุญาติย้อยไปเมื่อวันเสาร์ที่ 17 ที่ผ่านมาหน่อย ที่มีจัดงานที่เมืองทอง เป็นการจุดพลุที่กล่าวอ้างกันว่ายาวนานมากถึง 1 ชั่วโมงเต็ม แต่ไหง..ไปแล้วได้ดูประมาณ 40 นาทีกว่าๆหว่า...สงสัยงานนี้บุญจะน้อยเพราะว่าไปได้ไม่ถึงปลายทาง รถติดมั่กๆๆๆ อย่างก่ะจะอพยพกันออกนอกเมือง เหมือนหนังใน hollywood อย่างไงอย่างงั้นเลย.....จิงๆนะ ต้องไปอยู่ในเหตุการณ์แล้วจะรู้สึกว่า จะลืมไม่ลง

 

ทำให้แผนการที่ว่าจะไป ปูเสื่อ-นอนดูพลุ อย่างสวยงามมลายหายไป เพราะว่า 19.30 น. ก็แหง่กอยู่บนทางด่วน (ออกจากบ้าน 17.00) แต่เกือบจะได้ลงตรงเมืองทองแล้ว ...แต่เรื่องไรไม่ลงหรอก ก็พี่ๆกู้ภัยบอกว่าใกล้จุดแล้ว ลงก็ไม่เห็นอ่ะดิ พวกรถๆทั้งหลายก็แอบเขาข้างทางจอดและออกมาดูกันใหญ่เลย เหลือเลนบนทางด่วนแค่เลนเดียวมั๊งที่วิ่งได้น่ะ 

ภาพน่าประทับใจจิงๆ.......

แล้วเรากได้เห็นพลุบนทางด่วนพร้อมกับประชาชีนับหมื่น (ที่ไปไม่ถึงฝั่งฝันอย่างเรา--เดาเอานะ)

 

ถึงแม้จะดูบนทางด่วนแต่ก็สวยนะ ได้ความประทับใจไปอีกแบบ ...

ยิ่งขากลับยิ่งประทับใจสุดๆ...เพราะว่าดูเสร็จ 2 ทุ่ม กว่าจะถึงบ้านรถติดโคตรๆๆๆๆ ถึงเกือบเที่ยงคืน ....

เหมือนขับรถข้ามจังหวัดเลยอ่ะ  ระหว่างทางก็เห็นรถเสียไปหลายคัน เครื่อง heat บ้าง น้ำมันหมดบ้าง น่าสงสารตามๆกันไป.....อ่างว่าของอย่างนี้ไม่ได้มีกันบ่อยๆ ใครๆก็อยากมา share ประสบการณ์ทั้งนั้นเนอะ

 

................................................................

 

สุดท้าย...

ท้ายสุดที่ลืมไม่ได้  พงษืพนอไปอ่านเจอหนังสือน่าแนะนำชวนให้อ่านกันอีกแล้วครับท่าน

คราวนี้ไม่ได้เป็นนวนิยาย แต่เป็นเรื่องการสร้าง brand

 

creative brand...

สร้างแบรนด์อย่างสร้างสรรค์...โดย วิทวัส ชัยปราณี...

จากคอลัมน์ยอดฮิต..ในหนังสือพิมพ์ประชาชาติธุรกิจ

 

ใครไม่รู้ว่า brand คืออะไร...นั่นแน่อย่าคิดว่าเป็นแต่เพียง logo รือตราสินค้านะ ขอบอกว่าผิดไปถนัด...

ให้ไปอ่านหนังสือเล่มนี้แล้วจะเขาใจชีวิตมากขึ้น เพราะมันอยู่รอบตัวเราๆเนี่ยแหล่ะ...

อ่านง่าย เค้าใช้ภาษาพูด ไม่น่าเบื่อแถมมี case เยอะแยะเลย

เรียนรู้ได้เอง เริ่มจาก 0 ...ค่อยๆไต่ตามเค้าไปเรื่อยๆ...

อ่านแล้วไม่น่าจะผิดหวัง.....มาเปิดสมองกัน..............สนุกดี...อ่ะค่ะ...

 

.................................................................................................................

 

สุดท้ายของสุดท้าย

ขอไว้อาลัยให้ก่ะตัวเองหน่อยนึง

เพิ่งเสีย บัตรเครดิตไปเมื่อตะกี๊นี้เอง หายังไงก็หาไม่เจอะ...

งานนี้เลยต้องโทรไประงับบัตร(เวรกรรม!!..รอบที่ 2 แล้วนะเนี่ย)....เลยต้องเสียค่าทำบัตรใหม่อีก 200 กว่าๆๆๆ....

...........เศร้าจังฮู้...........

แต่ก็ดีกว่ามีคนเก็บได้แล้วเอาไปรูดอ่ะเนอะ..

 

วันนี้เขียนมาตั้งยาว หลังจากที่ผ่านมา up แบบมาๆหายๆ เลยทำให้ม่มีกระจิตกระใจเขียนต่อเนื่องซักเท่าไหร่

แล้วหัวมันก็ไม่แล่นด้วยแหล่ะ...

 

วันนี้เหมือนจะมีฤกษ์มีชัยเลยเขียนได้...มาให้อ่านกันเล่นๆๆ...

 

 

 

 

 

 

 

เป็นสาวใช้ทำงานบ้านอันใหญ่โต...หนีความวุ่นวายจาก london....

 

ขอแนะนำ..สาวออฟฟิศ พิชิตงานบ้าน ของ นักแต่งนิยายยอดน้ยมในดวงใจของเรา...เรา เรา เรา เรา (เสียงสะท้อน)

 

โซฟี  คินเซลลา...ผู้แต่ง สาวนักช้อป 4 เล่มรวด และ can u keep a secret....

 

 

วันนี้ก่ะว่าจะอ่านครึ่งเล่มที่เหลือให้จบ มีความสุขเนอะ เวลาได้อ่านหนังสือที่ชอบเนี่ย (ยกเว้นหนังสืองาน) อิอิ

 

 

พูดถึงเรื่องงาน....

 

 ช่วงนี้มีความสุขถึแม้ว่าจะงานท่วมหัว เพราะว่าได้ทำงานใกล้บ้าน ตื่นซัก 9 โมง อะไรจะดีขนาดนี้เนี่ย...

 

ว่าแต่ย้ามาทำข้างบ้านถาวรจะดีมั๊ยน้อ .......ตื่นสายก็ได้ กลับบ้านก็เร็วไม่ตองเดินทาง แค่เดินไม่กี่ก้าวก็ถึง

 

 

พรุ่งนี้ๆๆๆๆ....

 

สายข่าวแจ้งว่า จะมีพลุจุดกันที่เมืองทอง เป็นริมทะเลสาบ ว่าจะไปดูแต่มีคนใจร้าย ได้ที่นั่งไปก่อนแล้ว

 

ไม่สงสารน้องนุ่งกันเลย...คนแก่ใจร้าย !!!

 

แต่ๆๆๆ ไม่เป็นไร ไปปูเสื่อนั่งดูก็ได้เนอะ ไปกันหลายคน น่าจะสนุก

 

แค่ไม่เห็นเค้าเล่นดนตรี ก่ะม่านน้ำเท่านั้นเอง (ว่าไปก้หลายอย่างนะเนี่ย)

 

ไว้ไปแล้วได้ความว่ายังไงจะมาเล่าให้ฟังนะ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 อลังการงานสร้าง..............

 

               ไปดูงานในหลวงมา ดีมากๆๆๆ...

ถึงแม้ว่าจะเป็นวันสุดท้าย และคนก็เยอะมาก แต่ก็ไม่เท่าไหร่ สามารถดูได้สบายๆเหมือนกัน

 

เราเห็นอย่างนี้แล้วอยากให้ทุกคนที่ไม่ยอมไปดู (เช่น พี่สาวเราเอง อิอิ) อยากให้มาดูด้วยกันมากๆ...

แม้แต่ผู้เฒ่าผู้แก่เค้ายังมากันเลย คนเดินไม่ปกติเค้าก็มากัน....

 

.อิ่มเอมใจมากๆเลยเนอะ

 

 

 

ที่งานแบ่งออกเป็น 2 zone ใหญ่ๆ

 

1.  เกี่ยวกับพระราชกรณียกิจ

2. เกี่ยวกับเชื้อพระวงศ์ต่างๆ 

 

ดูๆไปแล้วให้ความรู้สึกคล้ายไป disneyland ยังไงยังงั้นเลยเนอะ...

 

ก็มีห้องให้ชมต่างๆและก็ต้องต่อคิวเข้ารอ แต่ก้ถือว่าโอเค ไม่ต้องรอนานเท่าไหร่

เราเป็นพวกบ้าจี้อยู่แล้วเค้ามีไรให้ทำทำทุกอย่าง เอาซะคุ้มเลย ปาไป 6 ชั่วโมง ดูมันซะหมด ....

เอาแบบเมื่อยกันไปข้างเลยอ่ะ

 

ทั้งการอธิบายเล่าเรื่องการทำฝนเทียมแบบ 3 มิติ และตอนจบมีละอองฝนลงมาจิงๆ

กับภาพวีดีโอพระราชพิธีต่างๆที่หาดูได้ยาก หรือ รูปภาพฝีประหัตถ์ เพลงพระราชยิพนธ์.....ก็คุ้มแล้ว....ซาบซึ้งๆๆๆๆ